Hondenstranden aan de Costa Blanca: waar je hond het water in mag, en de regels

De provincie Alicante heeft een stuk of tien stranden waar een hond officieel het water in mag. Dat is weinig voor 244 kilometer kust, en ze liggen ver uit elkaar: hier een kort stukje, daar een baai die je via een steile trap bereikt.

De meeste zijn kiezel en geen zand, en bijna geen enkele heeft de voorzieningen die mensen verwachten. Weten welke welke is voordat je een uur rijdt met een hete hond achterin, is het hele punt van deze gids.

Hieronder: de stranden per gemeente, wat de wet werkelijk van je vraagt, wat het kost als je het fout doet, en het ene nieuwe hondenstrand dat als geopend wordt gemeld maar dat niet is.

De hondenstranden, van noord naar zuid

Dit zijn de stranden die de grote Spaanse strandgidsen aanwijzen als hondenstrand in de provincie Alicante. Zie het als vertrekpunt en niet als evangelie, en lees de volgende paragraaf voordat je de auto inlaadt.

Dénia, Escollera Norte. Een klein zandstrookje aan de zuidkant van de havendam. Eén gids dateert het op 2016. Het is de enige optie in het uiterste noorden van de provincie, en gebruikers klagen over de geur, wat je krijgt naast een werkende haven.

Calp, Cala Les Urques. Een rotsbaai ten zuiden van het dorp bij de verlaten jachthaven Puerto Blanco. Je komt er via een steile trap vanuit de urbanisaties. Bronnen zijn het oneens over rots of grind, wat in de praktijk allebei betekent.

Altea, Platja de l’Olla. Geen hondenstrand maar een hondenzone: ongeveer 300 meter van een strand van zo’n 1,5 kilometer, ten noorden van het centrum voorbij strandtent El Arrecife en vóór jachthaven Porto Senso. Borden geven aan waar het stuk begint en wat de regels zijn. De rest van het strand is niet voor honden.

La Vila Joiosa, Cala del Xarco. Met 580 meter het grootste van de provincie, ongeveer vier kilometer ten zuiden van het dorp naast de oude wachttoren. De baai is in tweeën gedeeld en het hondendeel is de kant bij de toren. Het gemeentehuis publiceert er niets specifieks over, en dat zegt iets over hoe formeel de regeling is.

El Campello, Punta del Riu. Zand en grind bij de monding van de Río Seco, tussen Muchavista en Platja Carrer la Mar. Aan de overkant van de laan ligt een omheind hondenveldje, wat dit het praktischst maakt voor een lang bezoek.

El Campello, Barranc de Aigües. Ten noorden van het dorp onder de Torre de Reixes, en opgebouwd uit grote keien. Prima voor een hond die zeker staat, lastig voor een oudere.

Alicante, Agua Amarga. Ongeveer 250 meter fijn zand tussen de stad en Urbanova, bij het natuurgebied Saladar de Agua Amarga. Dit is het strand met echte voorzieningen: een schoonmaakdienst die op honden is ingericht en een pipican ernaast. Voor de stad Alicante is dit het enige strand dat open is voor honden.

Santa Pola, Caleta dels Gossets. Kleine zandplekken tussen de rotsen aan de voet van de kliffen van Cabo de Santa Pola, onder het uitzichtpunt bij de vuurtoren. Eén gids noemt het het beste van de provincie. De afdaling is de prijs die je betaalt.

Orihuela Costa, Cala de Cabo Peñas. Ook Cala Mosca II genoemd. De gemeente richtte het in 2021 in als eerste hondenstrand van Orihuela, en het wordt omschreven als permanent en het hele jaar open.

Torrevieja, Cala canina del Rocío. Zand en rotsen ongeveer vier kilometer ten zuiden van de stad bij strandtent Nautilus, sinds 2020 in gebruik in ruil voor oudere informele hondenplekken langs de kust van Torrevieja. Er loopt een zandpad naast, wat het ook geschikt maakt voor een wandeling.

Wat dit lijstje waard is, en wat niet

We hebben twee van de betere Spaanse strandgidsen naast elkaar gelegd, en ze zijn het niet eens.

De ene telt er tien, de andere acht. De twee die alleen op de langste lijst staan zijn Torrevieja en de Barranc de Aigües bij El Campello. De rest staat op allebei.

Niemand is het eens over wat officieel betekent. Sommige zijn ingesteld bij gemeentebesluit met een datum erbij. Andere worden simpelweg gedoogd en aangeduid met borden. Altea is een gemarkeerd deel van een gewoon strand. La Vila Joiosa heeft helemaal geen gemeentelijke informatie.

En de lijsten veranderen elk seizoen. Een gemeente kan een stuk openen, er een sluiten voor werkzaamheden, of het beperken tot een deel van het jaar, meestal bij burgemeestersbesluit vóór de zomer en niet door een wetswijziging.

De enige bron die het beslecht is dus het ayuntamiento van die gemeente. Zoek op de gemeentesite naar een verordening over dieren of over de stranden, of naar de seizoensbekendmaking. Rijd je meer dan een half uur, dan is die controle vijf minuten waard.

Wat we nergens vonden: een hondenstrand in Benidorm, en een hondenstrand in Pilar de la Horadada. Weet je er een, dan horen we dat liever dan dat het gat blijft staan.

Het tweede hondenstrand van Calp is nog niet open

Hier wordt op een manier over bericht die mensen naar de verkeerde plek stuurt.

Wat er werkelijk gebeurde. Op 11 november 2026 gaf de gemeenteraad van Calp voorlopige goedkeuring aan een wijziging van de kustverordening. Eén onderdeel daarvan maakt van de Cala Manzanera het tweede hondenstrand van het dorp, naast Les Urques.

Voorlopige goedkeuring is niet het einde. Het stuk gaat nu dertig dagen de inspraak in. Pas daarna, en na definitieve goedkeuring, bestaat de regel.

Verder is niets vastgelegd. Het besluit zegt niet hoe groot de hondenzone wordt, wanneer hij opengaat, of honden er aangelijnd moeten zijn, of dat het het hele jaar geldt. Er is ook een hondenveldje gepland op gemeentegrond naast de baai, zonder oppervlakte en zonder datum.

Het praktische advies. Kom deze winter niet met een hond naar de Cala Manzanera in de verwachting van een hondenstrand. Les Urques is in Calp het strand dat vandaag bestaat.

De regels: chip, lijn en de wet erachter

Twee wetten doen ertoe, en ze doen verschillend werk.

Een microchip is verplicht. De Valenciaanse dierenwet van 2023 eist dat honden door een dierenarts worden geïdentificeerd en in het regionale register worden opgenomen. Er is geen overgangstermijn en geen uitzondering voor een vakantiehond die hier een deel van het jaar woont.

Op de openbare weg is de lijn korter dan twee meter. Dat is de regionale regel, en die geldt voor de straat en de boulevard. Of een hond op het zand los mag, beslist de gemeente, en daarom verschillen de borden per strand. Lees het bord bij de ingang in plaats van aan te nemen.

Rabiësvaccinatie: dat die hier verplicht is, konden we niet bevestigen. De Valenciaanse wet zegt dat eigenaren de preventieve behandelingen moeten geven die verplicht zijn verklaard, en laat het aan het regionale ministerie om dat te verklaren. Die verklaring voor honden in de Comunitat Valenciana vonden we niet. Verschillende andere regio’s eisen het wel ronduit. Je dierenarts weet wat voor jou geldt, en vaccineert toch, want je hebt het nodig om te reizen.

De landelijke wet van 2023 vraagt nog twee dingen die nog niet echt zijn. Hij eist een cursus voor hondeneigenaren en een aansprakelijkheidsverzekering. Allebei staan ze in de wet, en allebei zijn ze doorgeschoven naar een uitvoeringsbesluit dat de inhoud en het bedrag vastlegt. Zo’n besluit vonden we niet. De plicht bestaat dus op papier en er is nog niets om aan te voldoen.

Wat het kost als je het fout doet

De Valenciaanse wet zet de bandbreedtes, en die liggen hoger dan de meeste mensen denken.

Lichte overtredingen: 100 tot 3.000 euro. Daarbinnen loopt de laagste trede van 100 tot 500 euro, en een eerste overtreding zonder opzet kan met een formele waarschuwing worden afgedaan als er in de afgelopen drie jaar geen sanctie was.

Ernstige overtredingen: 3.001 tot 9.000 euro. Het dier niet goed laten identificeren valt in deze band.

Zeer ernstige overtredingen: 9.001 tot 45.000 euro.

In welke band een hond op het verkeerde strand valt, staat nergens opgeschreven. Dat hangt af van de gemeentelijke verordening, en gemeenten mogen eigen detaillering aan de tabel toevoegen. In de praktijk wordt het als lichte overtreding behandeld, maar we gaan je geen bedrag noemen alsof het vaststaat, want dat doet het niet.

De gemeente beboet, niet de regio. De lokale politie handhaaft de strandregels en het ayuntamiento voert de procedure.

Hoe deze stranden werkelijk zijn

Stel je verwachting bij voordat je gaat, want dit zijn niet de aangeharkte stranden met de blauwe vlag.

De meeste zijn kiezel of rots. Altea is grind, Les Urques is rots, de Barranc de Aigües is keien, de Xarco is kiezel. Zand is de uitzondering: Agua Amarga, het strookje bij Dénia en de plekken bij Santa Pola.

Voorzieningen ontbreken meestal. Alleen Agua Amarga wordt beschreven met een schoonmaakdienst en een hondenveld, en Punta del Riu heeft het hondenveldje aan de overkant. Nergens in de bronnen staat iets over douches, drinkwaterpunten voor honden of schaduw. Ga ervan uit dat er niets is.

De toegang is vaak het moeilijkste. Les Urques betekent een steile trap. Santa Pola betekent een pad omlaag langs de kliffen. Geen van beide past bij een oude hond, een pup of iemand met een koelbox.

Over parkeren staat bij geen enkele iets beschreven. Bij de Xarco, Agua Amarga en Punta del Riu parkeer je langs de weg. In juli en augustus: vroeg zijn.

Ze veranderen volledig per seizoen. Dezelfde baai die in februari leeg is, is in augustus een andere plek. Is je hond onrustig tussen mensen, dan zijn de wintermaanden hier de betere helft van het jaar. Wat het weer in die maanden doet staat in onze maandgids.

Wat je meeneemt, en het ding dat mensen vergeten

Kort lijstje, en één punt dat zwaarder weegt dan de rest.

Water, en meer dan je denkt. Er is geen kraan. Een hond die in zout water zwemt drinkt meer, niet minder.

Schaduw neem je zelf mee. Een parasol mag op Spaanse stranden. Grote tenten steeds vaker niet: de nieuwe verordening van Calp beperkt afdakjes tot parasols en kleine iglo’s tot één vierkante meter voor jonge kinderen. Andere gemeenten gaan dezelfde kant op.

Zakjes, uiteraard, en de lijn ook waar hij niet hoeft. Je hebt hem toch nodig voor de weg terug naar de auto.

Wat mensen vergeten: het zand en de stenen worden heet. Een kiezelstrand verbrandt in de zomermiddag de voetzolen. Druk de rug van je hand vijf seconden op de stenen. Hou je dat niet vol, je hond ook niet. De vroege ochtend en de laatste twee uur licht zijn het venster.

En spoel het zout er achteraf af. Zout en zon samen zijn hard voor de huid van een hond, en geen van deze stranden heeft een douche.

Veelgestelde vragen over hondenstranden aan de Costa Blanca

Mag mijn hond buiten het seizoen op elk strand? Formeel niet. Verschillende gidsen melden dat er tussen oktober en mei meer wordt gedoogd, en dat is niet hetzelfde als toestemming. De verordening pauzeert niet in de winter, en de boete is in januari dezelfde.

Is er een hondenstrand in Benidorm? Niet een die in enige lijst staat die wij nakeken. De dichtstbijzijnde opties zijn Altea in het noorden en La Vila Joiosa in het zuiden.

Welke is de beste met een auto en een hele dag? Cala del Xarco bij La Vila Joiosa voor de ruimte, Agua Amarga bij Alicante voor de voorzieningen, Punta del Riu bij El Campello als je het hondenveldje erbij wilt.

Moet mijn hond op het zand aan de lijn? Dat hangt van de gemeente af, en het bord bij de ingang is het antwoord. Op de weg en de boulevard is de lijn verplicht en korter dan twee meter.

Heb ik een verzekering nodig voor mijn hond? De landelijke wet van 2023 zegt ja en het besluit dat het bedrag zou vastleggen bestaat niet. Heb je een ras dat als potentieel gevaarlijk is aangemerkt, dan gelden er al aparte en oudere regels voor je.

Mag een hond mee op de veerboot of naar een baai met de boot? Dat zijn andere regels, per rederij. De veerboot vanuit Dénia staat in ons stuk over de oversteek.

Waar zijn de stranden die de moeite waard zijn voor de mensen in plaats van de hond? Dat is de strandgids, en voor de Marina Alta specifiek de baaien van Jávea.

Over de auteurMilo Schuijt

Milo Schuijt is ondernemer en dj aan de Costa Blanca. Hij schrijft over de plekken waar hij woont, werkt en uitgaat: van strandtent tot woningmarkt.